• Document: Hendrik Groen. Zolang er leven is. Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. roman. meulenhoff
  • Size: 61.55 KB
  • Uploaded: 2018-12-08 13:25:41
  • Status: Successfully converted


Some snippets from your converted document:

Hendrik Groen Zolang er leven is Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar roman meul enh off isbn 978-90-290-9076-6 isbn 978-94-023-0527-2 (e-boek) nur 302 Omslagontwerp: dps Design & Prepress Studio, Amsterdam Omslagbeeld © Victor Meijer Zetwerk: Text & Image, Eexterveen © 2016 Hendrik Groen en Meulenhoff Boekerij bv, Amsterdam Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Woensdag 31 december 2014 Volgens de statistieken heeft een man van vijfentachtig op deze laatste dag van het jaar ongeveer tachtig procent kans om 31 de- cember 2015 te halen. Ik vaar op gegevens van het Nationaal Kompas Volksgezondheid. Ik ga mijn best doen, maar dus niet zeuren als het dagboek, waar ik morgen mee begin, het eind van het jaar niet haalt. Een kans van 1 op 5. Donderdag 1 januari 2015 Evert stak zijn rotjes vroeger bij voorkeur af in hondendrollen of, nog mooier, paardendrollen, maar die zag je niet zo vaak. Hij be- treurt erg dat de bommetjes vroeger zo veel kleiner waren dan nu. ‘Het is dat ik in mijn rolstoel een grote kans heb mezelf de lucht in te schieten, maar anders zou ik graag een paar strijkers aansteken in de hal.’ Dat was zijn bijdrage aan de al dagen durende discussie over vuurwerk. Ondanks een petitie van de bewoners had onze directrice, me- vrouw Stelwagen, geen poging gedaan een vuurwerkvrije zone rond ons bejaardenhuis ingesteld te krijgen. Volgens een korte verklaring op het mededelingenbord vond zij dat op dit moment 5 ‘niet opportuun’. Daar zat wat in, vonden sommige bewoners, vooral mensen die niet wisten wat opportuun betekende. Anderen dachten dat Stelwagen liever geen blauwtje wilde lopen bij de ge- meente. Onze Oud-maar-niet-dood-club heeft oud & nieuw gevierd in de aanleunwoning van Evert, waar gebakken en gekookt mag worden, een activiteit die niet is toegestaan in de kamers van het bejaarden- huis. Met ex-topkoks Antoine en Ria in de gelederen mag je geen gelegenheid tot kokkerellen voorbij laten gaan. Om kwart voor twaalf zijn we gezamenlijk afgereisd naar de ka- mer van Graeme, ons hoogst wonende clublid op de vijfde etage. Op zijn balkon hebben we het vuurwerk bewonderd en heeft Evert, namens ons allemaal, één illegale vuurpijl afgestoken, als gebaar van opstandigheid naar de directie. Hij was erg mooi. We zijn benieuwd door wie we verraden worden. Edward heeft spontaan aangeboden op het matje van de direc- trice te verschijnen, mocht het zo ver komen. Hij heeft toegezegd dan nog onverstaanbaarder te praten dan hij altijd al doet en schrif- telijk verslag te doen op de volgende vergadering van Omanido. Kortom: de stemming zat er goed in. Om twee uur lag ik in bed. Het is een paar decennia geleden dat ik het zo laat heb gemaakt. Bravo Hendrik. Vrijdag 2 januari Er zat het afgelopen jaar een gat in elke dag. Heel het jaar 2013 schreef ik dagelijks trouw in mijn dagboek. Dat ene (of anderhalf) uur schrijven gaf mij een gevoel van nut en noodzaak. Misschien is het ontbreken van verplichtingen wel het belangrijkste kenmerk van het leven in een bejaardenhuis. Alles wordt voor je geregeld. Nadenken is niet nodig. Je kunt het leven als vla naar binnen le- 6 pelen, alle klontjes zijn eruit. Hap, slik, weg. Er zijn genoeg bewoners die tevreden zijn met deze permanente all-inclusive vakantie, maar voor mij, en een aantal van mijn vrien- den, draagt de ledigheid van het bestaan in het verzorgingshuis niet bij aan het dagelijks geluk. Ik heb besloten om in 2015 opnieuw een dagboek bij te houden. Enerzijds om een dagelijkse verplichting te hebben en anderzijds omdat het mij dwingt alert te blijven, ogen en oren de kost te geven en de ontwikkelingen in ons zorgcentrum en de rest van de wereld te volgen. Ik zal de hersenen dagelijks aan het werk zetten en de gedachten netjes op een rij houden. Hersengymnastiek houdt de geest soepel. Het afgelopen jaar heb ik ook te vaak gedacht hoe jammer het was dat ik niets meer opschreef als er weer eens een bejaarde in een paar sloten tegelijk was gelopen, het personeel er een potje van maakte of de directrice al te hooghartig regeerde over haar onderdanen. Ik heb er weer zin in. Zaterdag 3 januari Een directeur van een verpleegtehuis heeft in de krant het goede voorbeeld gegeven met een eerlijk verhaal: ‘De verwachtingen die wij als samenleving gecreëerd hebben over professionele ouderen- zorg kunnen onder de huidige omstandigheden niet worden waar- gemaakt.’ Oftewel: het is niet te voorkomen dat er af en toe een luier niet meteen wordt verschoond, een gebit zoekraakt of iemand tijdelijk aan een bed vastgebonden moet worden. Jammer maar helaas. Als alle steen-en-beenklagers, alle sensatiebeluste journalisten en alle tweeëndertig controlerende instanties

Recently converted files (publicly available):